گناهی به نام لذت/ نیلوفر فرحناک

بیدارزنی:‌ پس از آن‌که ظاهرا به دلیل تهدید فیفا، به تعداد محدودی از زنان-بخوانید خاص- اجازه حضور در ورزشگاه برای تماشای مسابقه فوتبال ایران و بولیوی داده شد، دادستان کل کشور حضور زنان در ورزشگاه را «گناه» و مایه شرم خواند و تهدید به برخورد قضایی کرد.

سپس نماینده ولی فقیه در سپاه این حضور زنان را مقدمه‌ای برای گناهان دانست و گفت: «صادرکنندگان مجوز آیا می‌خواهند بانوان در داخل استادیوم شاد شوند یا دیگران به وسیله آنها شاد شوند؟»

مصلحت حکومت ایجاب می‌کند زنان به ورزشگاه نروند زیرا در ایران قانونی برای جلوگیری از ورود زنان به ورزشگاه وجود ندارد؛ یعنی سالهاست مصلحت در برابر قانون مقاومت می‌کند و چند سالی‌ست زنان ما به این مصلحت، اعتراض می‌کنند.

حق طبیعی ورود به مکانی عمومی را از نیمی از جامعه به بهانه «فعل گناه» سلب می‌کنند. برای ذهن سالم سوال پیش می‌آید چه گناهی؟ شاید بتوان گوشه‌ای از تفکرشان را از این جمله نماینده ولی فقیه دریافت که : آیا صادرکنندگان مجوز می‌خواهند بانوان در استادیوم شاد شوند یا دیگران به وسیله آن‌ها شاد شوند؟

از تقسیم‌بندی ایشان به دو گروه بانوان(زنان) و دیگران که بگذریم، گمان می‌کند حضور زن در سکو و واکنش به تیمی متشکل از مردان، سبب گناه‌آلوده شدنِ تمامی مردان ورزشگاه می‌شود؛ چه گناهی؟ معلوم نیست. گویی تماشاگران مرد نه برای دیدن فوتبال بلکه تنها برای دیدن زنان تماشاگر به ورزشگاه می‌آیند. آن‌چه در فضاهای عمومی دیگر قادر به رؤیتش نیستند.

جمله نماینده ولی فقیه کلید محدود کردن زنان و سلب شادی و لذت آنان است. تو محدود شو و ابزار معصیت دیگران نشو که در غیر آن، تو نیز گناهکاری.

از حجاب اجباری تا حتی ممنوع بودن تصویر سیگارکشیدن زنان، کم و بیش همین فلسفه را دارند «عناد با لذت بردنِ زنان». گویا تا زن لذت می‌برد، درهای گناه باز می‌شوند.

ممنوعیت یا قبح لذت زنان محدود به تفکر حاکمیت نیست. از آن‌جا که ریشه‌اش مذهبی‌ست عمق آن در جامعه دور از انتظار نیست. زنان هم حق دارند از امور دنیوی هم‌پای مردان لذت ببرند. شاید یکی از نمودهای قدمت این تفکر جامعه در فحش‌های جنسیتی باشد؛ فحش‌هایی که تنها اختصاص به جامعه ما هم ندارند.

حال؛ لذت همراهی با جمع در ورزشگاه، هیجان تشویق و تکفیر سالهاست از ما گرفته شده‌ است.کسی نوشته بود: درد این است که زنان ما برای رفتن به ورزشگاه‌ها که به گمان من نمی‌توان چندان لذتی از آن برد هم باید مبارزه کنند. بله، حاکمیت اجازه انتخاب و تصمیم‌گیری را هم از زنان سلب کرده‌است. شتاب‌زده به ورود عده‌ای خاص واکنش نشان می‌دهد مبادا این «فعل حرام» همه‌گیر شود و مصلحت به خطر افتد. ببینیم این مصلحت تا کِی ادامه می‌یابد.

 

پاسخ دهید

لطفا نظر خود را وارد کنید
لطفا نام خود را اینجا وارد کنید

درس‌هایی از جنبش معلمان

کاوه مظفری
برخلاف رویکرد مطالبه‌محور که در جستجوی یافتن راه‌حل مشکلات در سطوح بالایی است؛ نقطه عزیمت تشکل‌یابی، تقویت و همبستگی پایینی‌هاست. وقتی تاکید بر تشکل‌یابی...

یادداشتی بر «وانهاده‌»ی سیمون دوبووار ترجمه ناهید فروغان

نسیم آزادبخت
وانهاده حکایت درونی شدنِ حس دیگری بودن زنی است که حادثه‌ای گزنده، تلنگر بیداری و بازسازی دیدگاهش از واقعیت را برای او به ارمغان...

امکان همکاری فراملی زنان در خاورمیانه در مبارزه با زن‌کشی

گفتگوی مهتاب محبوب با گُزده چاگری اوزکوزه روزنامه‌نگار فمینیست در ترکیه
بیدارزنی: بنا به داده‌های وب‌سایت «یادمان دیجیتال زنانی که در اثر خشونت جانشان را از دست داده‌اند» تنها در سال ۲۰۲۱، ۴۱۹ زن در...

نوشته‌های مرتبط

از «مشکلی بدون نام» به یک نوع معلولیت

جودی سینگر / مطالعات انتقادی معلولیت - ۱
بیدارزنی: جودی سینگر و مادر و دخترش هرسه اوتیستیک هستند. او در نیمه دوم دهه ۱۹۹۰ میلادی پایان‌نامه دوره کارشناسی خود را درباره اوتیسم...
جوانی جمعیت و حمایت از خانواده؛‌ از طرح تا قانون

گزارش تصویب یک قانون علیه حق تصمیم‌گیری برای فرزندآوری

فروغ سمیع‌نیا
بیدارزنی: پس از انقلاب ۵۷ و تاکید سران انقلاب بر فرزندآوری، نرخ  زاد و ولد در ایران رو به فزونی رفت. به طوریکه از...

کردستان؛ میدان مبارزه علیه قتل زنان و قتل‌های ناموسی در سال‌های اخیر

گفتگوی نوشین شادکام با اوین مصطفی‌زاده
در سال‌های اخیر پرداختن به قتل زنان در سطح رسانه‌های کُردی و مبارزه زنان فعال با آن بیشتر شده و منجر گردیده موارد بیشتری...

خشونت سیستماتیک آکادمیک: حذف زنان در پایان‌نامه‌ها در نظام دانشگاهی ایران

ط. ن . ح، پژوهشگر حقوق و برابری جنسیتی، حقوق و مطالعات زنان
در محیط‌های دانشگاهی با روش نرم، به تثبیت ساختار خشونت‌آمیز علیه زنان و استعمار فکری آنها می‌پردازند و با حذف صدای آنها و علمی...