پس از روی کار آمدن دولت احمدی نژاد تحولاتی در زمینه اشتغال زنان پدید آمد که از آنها به عنوان عواملی برای رفاه زنان و جامعه نام می برند. سیاست های دولت جدید با افزایش زمان مرخصی زایمان، افزایش ساعت شیردهی در طول روز به زنان کارمند دارای فرزند شیرخوار، و طرح بازنشستگی زودهنگام سعی در محدود کردن زنان در حصار خانه به منظور ایفای نقش همسری و مادری برای آنان را دارد، نقشی که زنان شاغل در کنار کار بیرون از خانه و ایفای نقشهای اجتماعی خود همواره در تلاشند تا بخوبی از عهده آن برآیند، زیرا جامعه زنان را عهده دار آن می داند و بعنوان اولین وظیفه زنان از آن یاد می شود.

با افزایش اشتغال زنان و عهده دار شدن پست‌هاي مهم كاري توسط زنان و همینطور افزایش تحصیلات آنان همواره از سوی دولتمردان بیم آن می رود که انجام وظایف مادری و همسری زنان با مشکل مواجه شود و باعث ناهنجاری در جامعه شود، زیرا ایفای این نقشها از سوی زنان را ضامن بقای خانواده می دانند و نقش مرد که تنها بعنوان نان آور و سرپرست خانواده از وی نام برده می‌شود برای دولت در درجه دوم اهمیت به لحاظ کاربردی قرار دارد. زیرا دولت به پدیده اعتیاد و فقر توجهی نداشته و طرحهای کافی و کار آمدی نیز برای رفع این دو معضل جامعه از طرف دولت ارائه نشده است عواملی که خانواده های ایرانی را با مشکلات جدی مواجه ساخته است.

مادر بودن و همسری از عواملی است که دولتها به واسطه آن حضور زنان در اجتماع را محدود می کنند و زنان به بهانه آنها از دست یافتن به بعضی مشاغل محروم می شوند.

در این راستا سیاست های جدید دولت مبنی بر دورکاری که زنان را در اولویت قرار می دهد نیز در ادامه سیاست های پیشین دولت در زمینه اشتغال زنان محسوب میشود؛ طرحی که بر اساس آن عده ای از کارمندان از خانه کارهای اداری و وظایفشان را انجام می دهند. این طرح به گفته خود مسئولین زنان را در اولویت قرار می دهد تا بر این اساس، آنان بتوانند در خانه به انجام وظایف خانه داری و تربیت و نگهداری از فرزند مشغول شوند و همزمان کارهای اداره را نیز انجام دهند. [[خبرگزاری فارس- 28 آذز http://www.farsnews.com/newstext.php?nn=8909270719]] البته آنان تاکید دارند که برای کارمندان زن که تحت این طرح قرار دارند، انجام وظایف خانه اولویت دارد و از این زنان خواسته شده که خانه را تبدیل به دفتر کار نکنند. [[خبرگزاری فارس -26 آذر http://www.farsnews.com/newstext.php?nn=8909260076]]

طرح دورکاری قبلا در بعضی از کشورها انجام شده اما برای مشاغل خاصی که قابلیت اجرا شدن در خانه را دارند که مختص جنسیت خاصی هم نیست. اجرای این طرح بخاطر کم کردن هزینه های مالی وارد برجامعه و توجه به کسانی است که کارکردن در یک ساعت خاص (9-5) را نمی پسندند.

اما در ایران این طرح برای انجام وظایف مادری و همسری و خانه داری زنان است و به گفته دولت این طرح با روحیه مردان سازگار نیست و مردان ایرانی نمی توانند در خانه بمانند. نتایج این طرح به گفته دولت تربیت فرزندان توسط مادر و حضور مادر و همسر در خانه به صورت تمام وقت به منظور ایفای وظایف و کاهش آمار طلاق است که تنها از طریق خانه نشین کردن زنان ممکن است.

این طرح و طرحهای پیشین دولت، شرکتها و ادارات خصوصی را در بر نمی گیرد. زیرا اساسا کنترلی از طرف دولت بر کار این شرکتها و کارگران آنها صورت نمی گیرد و طرحهای این چنینی که تنها در برگیرنده زنان کارمند دولت است تنها درصد پایینی از زنان شاغل را شامل می شود.

عدم نظارت دولت بر کارگاهها و شرکتهای خصوصی در اجرای این قوانین در واقع به نفع زنان نیست زیرا در این شرکتها زایمان زنان دلیلی بر اخراج آنها از محیط کار است چرا که کارفرما حتی سه ماه مرخصی با حقوق یک کارمند را برنمی تابد و ترجیح می دهد بجای وی کارمند دیگری را استخدام کند (این مسئله در مورد پستهای مدیریتی شامل استثنا است).

اما کارمندانی که مادر شدن باعث از دست دادن کارشان می شود اگر ساعت شیردهی و طرح دورکاری شامل حالشان شود هرگز در جایی استخدام نخواهند شد. طرحهای جدید دولت اگر در همه مشاغل لازم الاجرا شود باعث بیکاری عظیم زنان خواهد شد. هدف چنین طرحهایی اشاعه فرهنگ خانه نشینی زنان در سطح جامعه است و این فرهنگ سازی در درازمدت به نفع زنان نخواهد بود. زیرا باعث می شود که فرهنگ کارفرما نیز مانند افراد جامعه تحت تاثیر آن قرار گیرد و یا کارفرما را مجبور به اطاعت از فرهنگ حاکم می‌کند.

خانه نشینی زنان، فقر آنان را به دنبال دارد و قوانین ایران تمهیدی برای فقر این گروه از جامعه نیاندیشیده است. قوانین ازدواج و طلاق، زنان را از دستیابی به منابع مالی محروم می کند. دولت جدید نیز با ارائه لایحه حمایت از خانواده ضربه دیگری را به زنان وارد می کند. چراکه بر اساس ماده 24 این لایحه: دولت باید از طریق دستگاه های فرهنگی و رسانه های عمومی در جهت ترویج فرهنگ ازدواج و رعایت برقراری مهریه های متعارف اقدامات لازم را به عمل آورد. و تبصره یک این ماده می گوید: میزان مهریه متعارف با توجه به وضع عمومی اقتصادی کشور هر سه سال یک بار از طرف رئیس قوه قضائیه اعلام می شود. زنان خانه نشین و بدون درآمد که از حق تقسیم اموال بعد از طلاق محرومند از مهریه بالا نیز محروم می شوند.

دولت البته برای این زنان فقیر چاره دیگری اندیشیده است و آن نیز آسانتر کردن ازدواج موقت و اشاعه فرهنگ آن است. قانونی کردن فساد در جامعه و ازدیاد زنان مطلقه ای که به خاطر فقر و گذران زندگی مجبور به صیغه هستند از نتایج چنین لوایحی است.

نگاه مسئولان دولت به زن به مثابه یک موجود با کارکرد جنسی که تنها وظیفه آن برطرف کردن نیاز جنسی مردان و مادری کردن نه به معنای تربیت کودک که به مانند کارگری برای نگهداری از کودک و ارائه سرویس به آنها است، باعث ارائه طرح های فوق در مشاغل زنان شده و به بیکار شدن و خانه دار شدن زنان منجر میشود.

دولت احمدی نژاد به همراهی مجلس هشتم، با اینکه با ارائه لوایح و طرحها نقش زن به عنوان مادر و همسر و زن صیغه ای را در جامعه پررنگ تر کرده است، خود اولین دولتی است که بعد از انقلاب، اولین زن وزیر را در کابینه انتخاب کرده است تا بتواند انتقادهای جهانی در مورد عدم رعایت حقوق زنان در ایران را پاسخگو باشد. در واقع، دولت دهم با ظاهرسازی و عوام فریبی در رعایت حقوق زنان با طرح دورکاری زنان کارمند و لایحه حمایت از خانواده، زنان را از حق حضور در اجتماع که با تلاش بسیار زنان به دست آمده محروم خواهد کرد. طرحهایی که زنان باید با احتیاط و دوراندیشی به آنها پاسخ دهند.

بارگذاری نوشته های مرتبط بیشتر
بارگذاری بیشتر در دیدگاه