برای بهاره هدایت که مقاومت او را می‌ستایم

جلوه جواهری

بیدارزنی: این روزها میان همه‌ی اخبار بد و حال بد، ذهنم پیش بهاره گیر کرده است انقدر که عاقبت خوابش را دیدم. خواب او که نه، خواب مادرش را دیدم. خواب دیدم با بسیاری از فعالان اجتماعی و سیاسی در زندان اوین هستیم و با چند نفر از زندانیان نشریه «آوای اوین» را درمی‌آوریم. بهاره مرده بود و مادرش زنده و در زندان همراه ما بود. در خواب بسیار غمگین و مضطرب بودم و می‌خواستم درباره‌ی او با مادرش برای نشریه گفتگو کنم. برخی می‌گفتند اوضاع خراب‌تر از آن است که درباره این موضوع صحبت کنی، خیلی تغییرات دارد اتفاق می‌افتد و این موضوع دیگر اهمیت ندارد. مطالب آماده شده بود و درگیر این بودم که کدام صفحه را برای مصاحبه بگذاریم که شنیدم اسامی زندانیان را یک به یک صدا می‌کنند و زندانیان به محض شنیدن اسمشان از در بیرون می‌روند. تنها چند نفر مانده‌ بودیم. حس کردم با این نشریه سر ما را گرم کرده‌اند و قرار نیست کسی آن را بخواند. بیدار که شدم حس عجیبی داشتم.

بهاره را از سال ۸۴ می‌شناسم به عنوان دبیر کمیسیون زنان تحکیم وحدت. از همان روزهای اول آشنایی در نظرم بسیار محکم می‌نمود. آمده بود تا با فعالان حقوق زنان آشنا شود و به سرعت در میانشان جا باز کرد. کمیسیون به نظر من یکی از نهادهای مهمی بود که توانست بسیاری از مسائل دختران دانشجو را در میان جامعه گسترش دهد و پیوندی را میان جمعی از فعالان حقوق زنان و دانشجویان ایجاد کند که علی‌رغم عمر کوتاهش بسیار موثر بود. شاید الان این موضوع با حضور زنان بسیار در نشریات دانشجویی و گروه‌های مستقل زنان دانشجو، اهمیت چندانی نداشته باشد اما در آن زمان این نهاد بزرگترین نهاد دختران دانشجو بود.

اولین دستگیری بهاره در تجمع ۲۲ خرداد ۱۳۸۵ با خواست تغییر قوانین تبعیض‌آمیز رخ داد که به ۲ سال حبس تعلیقی محکوم شد. در آخرین دستگیری‌اش در دی ۸۸ پس از اعتراضات به نتایج انتخابات آن سال، حدود ۷ سال را در زندان گذراند. در میان این دو دستگیری بارها به دلیل فعالیت در حوزه زنان، دانشجویی و سیاسی احضار و بازداشت شد. به معنای واقعی نمی‌خواستند بگذارند روی آرامش را در زندگی‌اش بیابد؛ با این حال هیچ گاه از رؤیایش دست نکشید. اکنون بار دیگر و در آستانه‌ی انتخاباتی دیگر بهاره را به زندان انداخته‌اند. او را در دانشگاه دستگیر کرده‌اند؛ ساحتی که برای بسیاری هم چون او مقدس است؛ او را که ۷ سال از زندگی‌اش را در زندان گذراند و از تحصیل محروم بود و حالا سعی دارد تا ادامه تحصیل بدهد.

هم‌‌زمان بسیاری از خواهران و برادران و رفیقان و هم‌وطنان و انسان‌های شریف دیگر در زندان‌های سراسر ایران در بند هستند و از حداقلی‌ترین حقوق خود محرومند. باقی ما در زندانی بزرگتر سر می کنیم؛ در زندانی که سرمان را اگر چه گرم نوشتن کرده‌ایم و نمی‌دانیم کسی نوشته‌های ما را می‌خواند یا نه اما همه رؤیایی داریم، رؤیای جهانی بهتر.

پاسخ دهید

لطفا نظر خود را وارد کنید
لطفا نام خود را اینجا وارد کنید

درس‌هایی از جنبش معلمان

کاوه مظفری
برخلاف رویکرد مطالبه‌محور که در جستجوی یافتن راه‌حل مشکلات در سطوح بالایی است؛ نقطه عزیمت تشکل‌یابی، تقویت و همبستگی پایینی‌هاست. وقتی تاکید بر تشکل‌یابی...

یادداشتی بر «وانهاده‌»ی سیمون دوبووار ترجمه ناهید فروغان

نسیم آزادبخت
وانهاده حکایت درونی شدنِ حس دیگری بودن زنی است که حادثه‌ای گزنده، تلنگر بیداری و بازسازی دیدگاهش از واقعیت را برای او به ارمغان...

امکان همکاری فراملی زنان در خاورمیانه در مبارزه با زن‌کشی

گفتگوی مهتاب محبوب با گُزده چاگری اوزکوزه روزنامه‌نگار فمینیست در ترکیه
بیدارزنی: بنا به داده‌های وب‌سایت «یادمان دیجیتال زنانی که در اثر خشونت جانشان را از دست داده‌اند» تنها در سال ۲۰۲۱، ۴۱۹ زن در...

نوشته‌های مرتبط

از «مشکلی بدون نام» به یک نوع معلولیت

جودی سینگر / مطالعات انتقادی معلولیت - ۱
بیدارزنی: جودی سینگر و مادر و دخترش هرسه اوتیستیک هستند. او در نیمه دوم دهه ۱۹۹۰ میلادی پایان‌نامه دوره کارشناسی خود را درباره اوتیسم...

بزرگداشت هشت مارس روز جهانی زن در ایران ۱۴۰۰

بیدارزنی: طی روزهای گذشته در برخی از شهرهای ایران فعالان حقوق زنان به مناسبت ۸ مارس در فضای عمومی جمع شدند و این روز...
جوانی جمعیت و حمایت از خانواده؛‌ از طرح تا قانون

گزارش تصویب یک قانون علیه حق تصمیم‌گیری برای فرزندآوری

فروغ سمیع‌نیا
بیدارزنی: پس از انقلاب ۵۷ و تاکید سران انقلاب بر فرزندآوری، نرخ  زاد و ولد در ایران رو به فزونی رفت. به طوریکه از...

کردستان؛ میدان مبارزه علیه قتل زنان و قتل‌های ناموسی در سال‌های اخیر

گفتگوی نوشین شادکام با اوین مصطفی‌زاده
در سال‌های اخیر پرداختن به قتل زنان در سطح رسانه‌های کُردی و مبارزه زنان فعال با آن بیشتر شده و منجر گردیده موارد بیشتری...