تا قانون خانواده برابر: حجاب زن ایرانی داستانی پر از پیچ و خم است. به گواهی آثار به دست آمده از دوران اشکانیان زنان طبقه بالا از نوعی پوشش – گفته شده برای تمایز خود با زنان طبقات دیگر-استفاده می کردند. اما به طور کلی نشانه ای دال بر پوشاندن مو یا بدن زن از مرد به نوعی که بعدها در اسلام توصیه شد وجود ندارد. الان به درستی نمی دانیم که زنان دوره اشکانی چه نیتی از کار خود داشتند. از زمان اشکانیان قرنها گذشت تا اسلام بر سراسر ایران سیطره یافت و نوعی پوشش برای زن در نظر گرفته شد که در طی قرون و اعصار مختلف دچار تغییر و تحولاتی شد. زنان در زمان قاجار حجاب داشتند تا زمان به قدرت رسیدن رضاخان.

رضاشاه که سودای رسیدن به تجدد و غرب را در سر داشت اولین قدم را کشف حجاب زن قلمداد کرد و به مامورانش دستور دادچادر زنان را از سرشان بکشند.اقدام او با مقاومت عده ای از زنان روبروشد و درگیری بین مردم و آژان های رضاخانی شکل گرفت.محمدرضا برخلاف پدر حجاب را امری اختیاری می دانست.در سی و هفت سال سلطنت او بی آنکه اجباری در کار باشد، پوشش نسل ها آرام آرام شباهت خود را به زنان اروپائی کامل کرد،اما در راه پيمائی های ضدسلطنتی در پائيز سال 57 زنانی وارد عرصه تظاهراتشهری شدند که پيش از آندر خانهها بودند و چادر يا روسری به سر داشتند.

همچنین کمبود آگاهی های فمینیستی زنان در هنگام مبارزه با دیکتاتوری شاه سبب شد زنان تحصیل کرده و حتی برخی مارکسیست ها در تظاهرات علیه رژیم شاه، روسری برسر بیاندازند و فراموش کنند در فردای انقلاب این روسری ریسمانی خواهد بود دور گردن خود و دیگر خواهرانشان.

{{از توصیه به پوشش اسلامی تا حجاب اجباری}}

در اوج درگيريهاي انقلاب (10 آبان 1357) خبرنگار روزنامه«گاردين» از آیت الله خمینی درباره وضعيت زنان پرسيد: «آيا [زنان] قادر خواهند بود به طور آزادانه بين حجاب و لباس غربي حق انتخاب داشته باشند؟» ویبا زيركي تمام در جواب گفت: زنان در انتخاب فعاليت و سرنوشت و همچنين پوشش خود با رعايت موازيني آزادند و تجربه كنوني فعاليت هاي ضد رژيم شاه، نشان داده است كه زنان بيش از پيش آزادي خود را در پوششي كه اسلام مي گويد يافته اند. [[آیت الله خميني، روح الله، صحیفه نور، ج 2، مؤسسه تنظيم و نشر آثار]]

آیت الله خميني با بيان دو شرط، يعني «رعايت موازيني» و «پوششي كه اسلام مي گويد»در حقيقت، آب پاكي را روي دست همه ريخت گرچه در آن شرایط شور و وجد انقلابی مانع از فهم خواب هایی شد که روحانیت سنتی برای زنان دیده بود.

بعد از پيروزي انقلاب بخش عمده ادارات دولتي و كارهاي دفتري در دست طبقه متوسط بود. در روزهاي آغازين پس از پيروزي انقلاب، وجود هزاران كارمند زن لائيك و بي حجاب در ادارات دولتي از سوی روحانیان تحمل نشد و در پانزدهم اسفند 1357 آیت الله خمینی در يك سخنراني اعلام کرد:«وزارتخانه اسلامي نبايد در آن معصيت بشود. در وزارتخانه هاي اسلامي نبايد زن ها لخت بيايند؛ زن ها بروند؛ اما با حجاب باشند. مانعي ندارد بروند كار بكنند، لكن با حجاب شرعي باشند.» [[همان]]

به دنبال سخنراني آیت الله خمینی و تقارن آن با گراميداشت روز جهاني زن، مراسم اين روز با حركتهاي اعتراض آميز برخي زنان همراه شد. از روز 16 اسفند زنان سكولار با اجراي مراسم گوناگوني در سالن هاي مختلف گرد آمدند و مخالفت خود را با حجاب اعلام كردند. در سالن ورزشي دانشگاه صنعتي ، شهلا روزبه، برادرزاده خسرو روزبه، درباره كشف حجاب در زمان رضاشاه سخنراني كرد و به تعريف و تمجيد از اين عمل كه ترقي خواهانه قلمداد مي شد، پرداخت. [[روزنامه كيهان، 17 اسفند 1357، ص 2]]

در اين روز همچنين گروه هايي از زنان با حركت به سمت دانشگاه تهران در دانشكده هاي اين دانشگاه اجتماع كردند. حدود 15 هزار نفر نيز در دانشكده فني دانشگاه تهران گرد آمدند و به دنبال يك رأي گيري تصميم به راهپيمايي گرفتند و در حالي كه گروهي از مردان آنان را همراهي مي كردند به طرف نخست وزيري حركت نمودند.[[اردلان، پروين، «حجاب به روايت تاريخ» ، مجموعه مقالات جنس دوم ج 10، تهران، 1380.]]

صبح روز 17 اسفند ماه راديو ايران در گفت و گويي با اشراقي، داماد خميني، نظر آیت الله خمینی را درباره حجاب از او پرسيد. وي در پاسخ گفت: «بايد حجاب رعايت شود و قوانين اسلامي مو به مو اجرا گردد و در همه مؤسسات و ادارات و مدارس و دانشگاه ها به اين موضوع توجه شود؛ اما بايد در نظر داشت كه حجاب به معناي چادر نيست همين قدر كه موها و اندام خانم ها پوشيده شود و لباس آبرومند باشد، حالا به هر شكلي كه باشد، مهم نيست، چادر چيز متعارفي است و بسيار خوب است، اما به خاطر طرز كار و نوع كار خانم ها شايد گاهي پوشيدن بدن و مو به طريق ديگر هم حجاب باشد، حرفي نيست، بايد طبق نظر مبارك امام، حجاب اسلامي در سطح كشور توسط خانم ها با اشتياق اجرا شود. ولي مردم هم نبايد منكر را با منكر ديگري دفع كنند.»[[همان]]

از ايشان همچنين درباره وضعيت اقليت هاي ديني سؤال شد. وي در پاسخ با تاكيد بر اينكه آنها مورد احترام اند، گفت: اما اگر خانم هاي اقليت هاي مذهبي هم رعايت حجاب اسلامي را بكنند چه بهتر.[[همان]]

سخنان اشراقي نه تنها زنان معترض را آرام نكرد، بلكه به اوج گيري اعتراضات عليه حجاب نيز افزود: براي نمونه، كاركنان زن قسمت فروش هواپيمايي ايران، شعبه ويلا اعلام كردند: «حجاب زن بايد نجابت و پاكي درون باشد» و از سوي خود نماينده اي را به منزل آيت الله طالقاني فرستادند. گروه ها و دسته هاي گوناگون از زنان به خاطر مخالفت با حجاب دست به راهپيمايي زدند. دامنه اين اعتراض ها به مدارس دخترانه همانند مرجان، هشترودي، خوارزمي و آذر نيز رسيد. كارمندان زن بيمارستان هايي همچون «به آور» و «هزار تختخوابی» و همچنين زنان شاغل در مخابرات بخش 118 و 124 و كاركنان وزارت خارجه در اين راهپيمايي شركت كردند. [[همان]]

با این تظاهرات زنان نشان دادند که خواهان حقوق خود هستند و قصد ندارند از حقوق اولیه خود دست بکشند. در این میان با بالا گرفتن کار از آیت الله طالقانی به سبب پایگاهی که در میان مردم داشت خواسته شد در این زمینه اظهارنظر کند.

آیت الله طالقانی معتقد بود: «حتی برای زن‌های مسلمان هم در حجاب اجباری نیست چه برسد به اقلیت‌های مذهبی…ما نمی‌گوییم زنها به ادارات نروند و هیچ کس هم نمیگوید…زنان عضو فعال اجتماع ما هستند…اسلام و قرآن و مراجع دین میخواهند شخصیت زن حفظ شود. هیچ اجباری هم در کار نیست. مگر در دهات ما از صدر اسلام تا کنون زنان ما چگونه زندگی می‌کردند؟ مگر چادر می‌پوشیدند؟…کی در این راهپیمایی‌ها زنان ما را مجبور کرده که با حجاب یا بی حجاب بیایند؟ این‌ها خودشان احساس مسئولیت کردند. اما حالا اینکه روسری سر کنند یا نکنند باز هم هیچکس در آن اجباری نکرده است.» [[روزنامه کیهان20 اسفند 57]]

اما همان وقت او در عین حال که به حجاب اختیاری معتقد بود از زنان خواست برای ختم غائله یک روسری سرشان بیاندازند. «… هو و جنجال راه نيندازند. همان‎طور كه بارها گفتيم، همه حقوق حقه زنان در اسلام و در محيط جمهوري اسلامي محفوظ خواهد ماند و از آن‎ها خواهش مي‌كنيم كه با لباس ساده با وقار، روسري هم روي سرشان بيندازد به‎جايي بر‎نمي‌خورد. آن‎هايي هم كه مي‎خواهند موي‎شان خراب نشود، اگر روي مويشان روسري بيندازند، بهتر است و بيشتر محفوظ مي‌ماند… چه جنگ‎ها، چه قتل‎ها، چه فجايع كه تا يك سال قبل دائما هر روز يك قسمت از اخبار روزنامه‌ها همين فجايع بود. منشاء اين‎ها كي بود؟ منشأ اين‎ها از كجا بود؟ غير از همين تحريكات بي‎جا بود؟… خطري كه حس مي‌كنيم اين است كه زن‌ها دوباره به ابتذال برگردند. حجاب حكم ضروري دين است. منظور امام و علما اين نيست كه زن خانه‎نشين باشد. اجباري حتي براي زن‎هاي مسلمان هم نيست. چه اجباري؟ حضرت آيت‎الله خميني نصيحتي كردند مانند پدري كه به فرزندش نصيحت مي‎كند، راهنمايی‎اش مي‌كند كه شما اين‎جور باشيد به اين سبك باشيد…» [[http://www.tabnak.com/nbody.php?id=50738]]

جمعي از زنان پس از تجمع در دانشگاه تهران و اعلام نظراتشان درباره حجاب، به سوي دادگستري حركت كردند. جمع زيادي از آنان نيز كه تعدادشان حداكثر به 15 هزار نفر مي رسيد در بيرون دفتر مهدي بازرگان ، نخست وزير وقت، دست به اعتراض زدند كه با تظاهرات مخالفان رو به رو شدند.[[اردلان، پروين، «حجاب به روايت تاريخ» ، مجموعه مقالات جنس دوم ج 10، تهران، 1380.]]

زنان معترض مجدداً روز جمعه 18 اسفند در دانشگاه تهران تجمع كردند. در اين اجتماع نيز با تظاهرات مخالفان كه به طرف آنها گلوله برفي پرتاب مي كردند مواجه شدند. [[روزنامه كيهان، 19 اسفند 1357، ص 2]]

آیت الله خمینی همچنین در مناسبت ها و مصاحبه های دیگر خود اعلام کرد:«امروز غير روزهاي سابق است … امروز بايد خانم ها وظايف اجتماعي خودشان را و وظايف ديني خودشان را عمل بكنند. عفت عمومي را حفظ بكنند و روي آن عفت عمومي كارهاي اجتماعي و سياسي را انجام بدهند.» [[مصاحبه با دكتر «جيم كوككر رفت» استاد دانشگاه روتكرز امريكا، 7/10/57.]]

در گفتار او رعایت عفت عمومی پوشش اجباری زنان معنی می دهد.او نیز به مثابه رضاشاه آنچه را خود برای زنان درست می پنداشت بی آنکه از آنها نظرخواهی کند اجباری کرد. وی در مصاحبه با دكتر «جيم كوككر رفت» استاد دانشگاه روتكرز امريكا می گوید:«اسلام مي خواهد شخصيت زن را حفظ كند و از او انساني جدي و كارآمد بسازد. ما هرگز اجازه نمي دهيم كه زنان ما فقط شي ءبراي مردان، آلت هوسراني باشند.» [[در جمع شركت كنندگان ايراني در كنفرانس نيمه دهه زن در كپنهاك، 19/6/58.]]

بحث حجاب تنها به چند نصیحت مشوقانه ختم نشد بلکه با مقاومت زنان در برابر حجاب اجباری حاکمیت شروع به اخراج یا به قول خودشان پاکسازی ادارات از حضور زنانی کرد که حاضر نبودند به این اجبار گردن نهند.
سخنراني آیت الله خميني در 8 تيرماه 1359 كه در آن به‎شدت از دولت و شوراي انقلاب به‎دليل وجود نشانه‌هاي رژيم شاهنشاهي در ادارات انتقاد کرد، زمینه ساز اخراج زنان کارمندی شد که مقید به حجاب اجباری نبودند:«… باز هم گذرنامه‌ها گذرنامه‌هاي شاهنشاهي هست. باز هم كاغذهاي اداري كاغذهاي شاهنشاهي هست. اگر شاهنشاهي هستيد، خوب بگویيد تا ما تكليف‎مان را با شما تعيين كنيم تا من بگويم ملت با شما چه كنند و اگر نيستيد، چرا اين آرم‎ها را برنمي‎داريد؟ چرا اين اشخاصي كه در اين ادارات مشغول فساد هستند، چرا اين‎هايي را كه مشغول هستند جوان‎هاي ما را تباه كنند در اين ادارات تصفيه نمي‌كنيد…» [[http://www.tabnak.com/nbody.php?id=50738]]

اگرچه آیت الله خمینی به‎صراحت درباره حجاب زنان سخني نگفته بود، اما آیت الله منتظري در مصاحبه‌اي با روزنامه كيهان، بي‎حجابي را از مصاديق فرمان خمینی دانست و گفت: «… از زنان انتظار مي‌رود كه مسئله حجاب را رعايت كنند…» [[همان]]

{{اخراج زنان کارمند راهکار نظام برای مقابله با مخالفان حجاب اجباری}}

بسياري از مراكز دولتي به فرمان آیت الله خمینی پاسخ مثبت دادند و 14 تيرماه به عنوان آخرين مهلت پاكسازي ادارات تعيين شد. ري‎شهري رييس دادگاه انقلاب ارتش در روز 10 تيرماه حكم داد: «از آن‌جا كه تاكنون چندين‎بار توسط مسئولين امر نسبت به پوشش اسلامي خانم‎هاي كارمند ارتش جمهوري اسلامي ايران تذكر داده شده، ولي متأسفانه برخي از پرسنل زن نسبت به مفاد بخشنامه‌هاي مزبور بي‌اعتنا بوده و در اجراي آن تعلل ورزيده‌اند؛ لذا با توجه به اوامر و رهكردهاي رهبر انقلاب و بنيان‌گذار جمهوري اسلامي ايران بدين‎وسيله به عموم فرماندهان يگان‎ها و رؤساي سازمان‎هاي نظامي و انتظامي ابلاغ مي‌شود كه از ورود آن دسته از پرسنل زن كه پوشش اسلامي ندارند به اماكن نظامي و سرويس‎هاي رفت و آمد جلوگيري به‎عمل آورند.» [[همان]]

محمدعلي رجايي وزير آموزش و پرورش، مهدوي كني وزير كشور و توسلي شهردار تهران و بسياري ادارات ديگر نيز در همان روزها طي بخشنامه‎هايي اعلام كردند كه زنان كارمند بايد پوشش اسلامي را در محل كار رعايت كنند. در نهايت شوراي انقلاب تصميم گرفت رسما اعلام كند كه خانم‎ها بدون پوشش اسلامي حق ورود به ادارات دولتي را نداشته باشند و ادارات اجازه دارند جلوي آن‎ها را بگيرند. به‎دنبال اين تصميم، دادستان كل انقلاب اطلاعيه‌اي صادر كرد:«بدين وسيله به تمام وزارتخانه‌ها و مؤسسات و ادارات تابعه شديدا اخطار مي‌شود چنان‎چه اثري از آن‌چه مورد تأكيد حضرت امام و خواست ملت ايران است ديده شود يا بانوي كارمندي بدون پوشش اسلامي در محل كار حضور يابد، بلادرنگ حقوق و مزاياي او قطع خواهد شد.» [[همان]]

هاشمي رفسنجاني، رييس مجلس اول، درباره احكام جديد چنين گفت: «…رعايت حجاب اين است كه طوري لباس بپوشند كه موها و بدن پيدا نباشد و فقط صورت و دو دست از مچ ايرادي ندارد و چادر ضرورتي دارد…. مسئولين مواظب باشند خانم‎ها با زبان آرام بپذيرند. البته اگر توجيه نشوند و بخواهند مقاومت كنند، طبعا اين حق دولت و حكومت است كه در محيط كارش اجازه ندهد آن چيزي كه صلاح نمي‌داند، جريان داشته باشد.» [[همان]]

زنان بي‎حجاب اين بار به نشانه اعتراض به اين تصميم‌ها لباس سياه پوشيدند و قصد تظاهرات داشتند، اما با عكس‎العمل‌هاي تندمذهبی ها و گروه های فشار روبه‎رو شدند. در هر نقطه‌اي كه قصد تجمع داشتند، جمعي از زنان محجبه و مردم مدافع حجاب زودتر جمع مي‌شدند تا مانع كار آن‎ها شوند. همه روزه اخبار اخراج زنان در روزنامه‌ها درج مي‌شد. [[همان]]

ماجرا به همين‎جا ختم نشد و اطلاعيه‌هاي جديد، زنان غير اداري را نيز خطاب قرار مي‌داد و از آنان مي‌خواست در عرصه عمومي حدود اسلامي پوشش را رعايت كنند. بازار تبريز و بازار وكيل شيراز نيز تابلوهايي در ورودي نصب كرده بودندكه از ممنوعيت ورود زنان بي‎حجاب خبر مي‌داد. [[همان]]

پس از اين به‎تدريج بخشنامه‎هايي صادر مي‌شد كه حدود و شكل حجاب را در مدارس و ادارات دولتي تعيين مي‌كرد. فضا براي اعمال سليقه‎هاي گوناگون باز شده بود. ممنوعيت استفاده از رنگ‌هاي روشن حتي براي كودكان دبستاني نمونه‌اي از اين محدوديت‎هاست كه كودكان دهه 60 به‎خوبي به خاطر دارند.

{{شکل گیری گشت های جندالله}}

سالهای دهه 60 سالهای شکل گیری حکومت پلیسی است و پاترول های نظامی در تمامی سالهای این دهه در خیابان ها جولان می دادند.گشت های جندالله در این سالها مراقب پوشش زنان بودند. نيروهاي ويژه مبارزه با منكرات نیز در همين دوران براي مبارزه با «بدحجابي» تشكيل شد و اعتراض به بدحجابي بانوان و ديگر مظاهر اعمال غير اسلامی و تهديد به برخورد قضایي با متخلفان معاند، هر از چند گاهي در موضع‎گيري‌هاي مسئولين كشور و ائمه جماعات ديده مي‌شد. در آبان ماه سال62 قانون مجازات اسلامی تصویب شد که بر اساس اين قانون، زناني كه بدون حجاب شرعي در معابر و انظار عمومي ظاهر شوند به تعزير تا 74 ضربه شلاق محكوم مي‌شوند. در این سالها چه بسیار زنانی که شلاق خوردند به خاطر اینکه اندکی از موی سرشان معلوم بود. در این میان به جز برخوردهایی که توسط گشت ها با زنان صورت می گرفت برخی از مذهبی ها هم به خود این اجازه را می دادند تا با زنانی که حجابشان دلخواه آنان نبود برخورد کنند.

در تمامی این سالها تا فوت آیت الله خمینی سیاست های سختگیرانه ای در زمینه حجاب زنان اعمال می شد و زنانی که اعتقادی به حجاب نداشتند یا زنانی که دوست داشتند میزان و نوع حجابشان راخودشان انتخاب کنند، خیابان وزرا کابوسی دردناک برایشان بود.

{{سیاست های حجاب بعد از فوت آیت الله خمینی}}

با فوت آیت الله خمینی و ریاست جمهوری علی اکبر هاشمی رفسنجانی به تدریج شاهد تغییراتی در نوع پوشش زنان و کمتر شدن سختگیری ها به خصوص در سالهای پایانی ریاست جمهوری او هستیم. با روی کار آمدن او کم کم عروس خانم ها چادرو چاقچوری را که باید به اجبار دور خود در مراسم شب عروسی می پیچیدند کنار گذاشتند و بدون حجاب در ماشین عروس نشستند. اگرچه در طول دوران او وزرا همچنان فعال باقی ماند. در این سالها هم برخورد های سلیقه ای ادامه داشت. کاملا به خاطرمی آورم زمانی را که مانتوهایی گونی بافت مد شده بود و پوشیدن آن از سوی زنان برخوردهای فیزیکی ماموران منکرات را به دنبال داشت. پوشیدن شلوار جین چسبان هم از مصادیق بدحجابی محسوب می شد و در تمامی دوران بعد از انقلاب مصادیق بدحجابی شامل هرنوع پوششی بود و گشت های منکراتی فقط به میزان حجاب زنان کار نداشتند بلکه رنگ لباس، پوشیدن شلوار جین، میزان بلندی یا کوتاهی مانتو، پوشیدن دامن و… هم از مصادیق بدحجابی محسوب می شود.

با روی کار آمدن محمد خاتمی و اصلاح طلبان کم کم بساط برخورد با پوشش زنان برچیده شد، اگرچه در این دوران زنان آماج توهین های ائمه جماعات و گروه های فشار بودند. در تمام دوران او سیاست های سختگیرانه در خصوص حجاب در دانشگاه آزاد و برخی از موسسات دیگر آموزشی ادامه داشت. اگرچه اصلاح طلبان برخلاف اصولگرایان اعتقادی به برخوردهای قهرآمیز درباره حجاب زنان نداشتند اما این به معنی مخالفت آنان با اصل حجاب نبود. اصلاح طلبان تنها با حجاب اجباری مخالف هستند.

البته از دوران خاتمی کم کم مانتوهای رنگی به بازار عرضه شد که مورد استقبال زنان قرار گرفت، اگرچه هنوز رنگ مشکی رنگ غالب مانتوهای زنان است.

{{برخورد با زنان بعد از انتخابات دوره نهم ریاست جمهوری}}

در تبليغات انتخاباتي رياست‎جمهوري نهم، بيشتر كانديداها شايد براي كسب رأي بيشتر، برخورد با زنان به اصلاح بدحجاب را بي‎اهميت نشان مي‌دادند و آن را از اولويت‌هاي خود عنوان نمي‌كردند. احمدي‎نژاد در برنامه گفت‎و‎‎گوي ويژه خبري قبل از انتخابات گفت كه مو و مانتوي دختران مسئله دولت او نيست. اما با تغيير دولت و بر سر كار آمدن محمود احمدی نژاد تغيير رويه ای آشکار درسیاست های پوشش زنان برخلاف 8 سال قبل از آن به وجود آمد.
محمود احمدی نژاد برخلاف آنچه در تبلیغات انتخاباتی خود گفته بود گام های زیادی را در سرکوب و خانه نشینی زنان برداشت. یکی از کارهای او راه اندازی گشت های منکرات این بار با نام گشت ارشاد بود.

هنوز یکسال از ریاست جمهوری احمدی نژاد نگذشته بود که اولین گروه های گشت ارشاد پلیس در دوم اردیبهشت ماه سال 85 در خیابان های شهر مستقر شدند و به ایرادها و تذکرهای سلیقه ای نسبت به حجاب و پوشش زنان ایرانی پرداختند. اما برخوردها به مرور خشن و دستگیری زنان جایگزین تذکرهای سلیقه ای شد. در سال 86 اما برخورد دولت احمدی نژاد با زنان وارد فاز جدی تری شد. با تغییر فرمانده نیروی انتظامی تهران بزرگ، تلاش های گسترده ای به نام طرح امنیت اجتماعی صورت می گرفت تا حق آزادی پوشش زنان در قالب ایجاد امنیت عمومی جامعه، محدودتر از قبل شود. مرحله اول طرح امنیت از اول اردیبهشت ماه آغاز شد. سردار رادان در نخستين نشست مطبوعاتي خود در سال 86 مصادیق بدحجابی را پوشيدن شلوارهاي كوتاه، ‌استفاده از شالهاي كوچك، استفاده از مانتوهاي كوتاه و تنگ و لباس‌هاي كوتاه و بدن‌نما دانست است و زنان بدحجاب را برهم زننده امنیت روانی جامعه. اما مصادیق بدحجابی که سردار رادان اعلام کرده بود به همین جا ختم نشد و رييس پليس امنيت اخلاقي ناجا مانتوهای بلند چاک دار ازبغل و جلو را هم “مد جدید برخی خانم ها” خواند که قطعا با آن برخورد می شود و در روزهای سرد زمستان امسال، پوشیدن چکمه مصداق بارز تبرج اعلام شد. بنا به آمار اراده شده از سوی فرمانده انتظامی استان تهران در طول این طرح تعداد یک هزار و 68 نفر از زنان بدحجاب که با پوشش خود عفت عمومی را جریحه دار کردند، دستگیر شدند و از این تعداد 954 نفر با اخذ تعهد کتبی آزاد و تعداد 114 نفر با تشکیل پرونده تحویل مراجع قضایی شدند. [[روزنامه آفتاب، 12 خرداد 1387]]

{{طرح های برای ساماندهی حجاب زنان در دوران احمدی نژاد}}

محمود احمدی نژاد در تمام این سالها برنامه های متعددی برای کنترل لباس و پوشش زنان داشته که در زیر به آنها اشاره می شود.

اردیبهشت 85: کلیات طرح ساماندهی مد و لباس توسط دولت تقدیم مجلس شد و مجلس طرح اصلاح شده و مورد تایید شورای نگهبان را در دی ماه همان سال تصویب کرد. این يك طرح زيربنايي در مبارزه با بدحجابي محسوب مي‌شود و وظيفه كليه دستگاه‌هاي دولتي در آن مشخص شده است. به اين ترتيب، طرحي بر انبوه طرح‌هاي گذشته افزوده شد و هیچ وقت هم عملي نشده است.

تير 1385: مراجع عظام، آيت‎الله گلپايگاني، مكارم و فاضل از كم‎توجهي مسئولين دولتي نسبت به مسائل ديني و فرهنگي به خصوص حجاب، ابراز نگراني كردند.

ارديبهشت 1386: گشت‌هاي ارشاد دوباره شروع به كار كرد اما برخوردها ملايم و محدود به تذكر لساني بود.

سال 1387: برخوردهاي جدي‎تري با زنان بدحجاب كه از سوي فرمانده نيروي انتظامي تهران، مانكن‌هاي متحرك ناميده مي‌شدند، صورت گرفت. اين برخوردها بعضا منجر به كشمكش زنان با نيروهاي انتظامي شد. فيلم‌هاي تهيه شده از اين وقايع در مقياس وسيع منتشر شد و انتقادات فراواني را متوجه نيروي انتظامي كرد؛ در حالي‎كه همزمان بازخوردهاي مثبتي از سوي جمعي از مردم نيز دريافت مي‌شد.

سال 1388: به‎دليل ورود به فضاي انتخابات، بحث‌هاي مربوط به حجاب موقتا كنار گذاشته شد تا امسال كه سخن از بازگشت گشت‌هاي ارشاد در قالب متذكرين دوباره مطرح شده است. وزير كشور از اجرايي شدن طرح عفاف و حجاب خبر داد و گفت كه راهكارهاي اجراي اين قانونِ شوراي انقلاب فرهنگي به دستگاه‌هاي اجرايي ابلاغ شده است.وی تصريح كرده كه نيروي انتظامي با گروه‎هايي كه به صورت سازمان يافته اشاعه فساد مي‌كنند، به‎صورت جدي برخورد خواهد كرد.

ماموران نیروی انتظامی بعد از انتخابات به خاطر فصای ملتهبی که تهران داشت نتوانستند با نوع پوشش زنان برخورد کنند اما سیاست های برخورد با زنان در شهرهای دیگر به خصوص شهرهای کوچک تر هنوز ادامه دارد و هفته ای نیست که ائمه جمعه و جماعات زنان را مورد توهین قرار ندهند. به گفته معاون اجتماعی نیروی انتظامی در نشست جمعیت ره پویان انقلاباسلامی، از آغاز طرح عفاف و حجاب در خرداد1389 تا2تیر1389 یک‌هزار و ۵۲۴ نفر دستگیرشدند.[[fairfamilylaw.in/spip.php?page=print&id_article=955]]

در23مرداد 1389 معاون اجتماعی وفرهنگی وزیر کشور اعلام کرد: در حال حاضر 27 برنامه ملی برای اجرای طرح ترویج عفاف و حجاب در کشور در دست اجراست. همچنین به گفته او: امسال 8 میلیارد و 400 میلیون تومان برای ترویج عفاف و حجاب به سازمان صدا و سیما داده شده و سازمان فرهنگی – هنری شهرداری نیز 20 میلیارد تومان به این امر اختصاص داده است.[[http://www.dolat.ir/NSite/FullStory/?id=191972]]

بهر روی برخوردهای سلیقه در تمام این سی و اندی سال با حجاب زنان وجود داشته و زنان هرگز با آرامش خاطر نتوانسته اند هرآنچه را که خود دوست دارند با هر رنگی و هر فرمی بپوشند.

قیچی کردن مانتوهای بلند چون در آن زمان مد شده بود، برخورد با رنگ مانتوها، گرفتن تعهدهای کتبی و پرونده سازی و حتی اخراج زنانی که از پیروی از هنجار غالب سرباز می زدند. پاک کردن آرایش زنان، کنترل حجاب دانشجویان در مبادی ورودی دانشگاه ها، عدم ثبت نام دختران دانشجوی به اصطلاح بدحجاب، اجباری کردن چادر در برخی دانشگاه ها مثل آزاد قم، طرح های تطبیق در پزشکی که مانع از ویزیت مردان توسط دکترهای زن یا زنان توسط دکترهای مرد می شد و می شود. گشت جندالله، ارشاد و متذکرین، اختراع چادرملی و برپایی مدهای اسلامی همه و همه روش های مختلفی است که جمهوری اسلامی برای کنترل پوشش زنان به کار گرفته است.

بارگذاری نوشته های مرتبط بیشتر
بارگذاری بیشتر در دیدگاه