شهرزادنیوز: طبق یک گزارش جهانی که روز چهارشنبه منتشر شد، خشونت هدفمند علیه زنان فعال در عرصه‌های اجتماعی، وضعیت وخیم بهداشت و فقر حاد افغانستان را به خطرناک‌ترین کشوری تبدیل کرده است که یک زن می‌تواند در آن به دنیا آید.

نظرسنجی در میان متخصصان جنسیت نشان می‌دهد که کشورهای کنگو، پاکستان، هند و سومالی پس از افغانستان در رأس جدول پنج کشوری قرار دارند که بدترین کشورها از نظر وضعیت زندگی زنان شناخته شده‌اند.

ظهور هند در این جدول به عنوان کشوری که به سرعت در حال تبدیل شدن به یک ابرقدرت اقتصادی است، غیر منتظره بود. به علت میزان بالای کشتن نوزادان دختر و تجارت سکس، هند در رده کشورهای خطرناک قرار می‌گیرد.

وجود کشورهای دیگر در این لیست تعجب‌آور نبود. ماریان قاسم، وزیر زنان سومالی، وقتی از وجود این کشور در این لیست مطلع شد، پاسخ داد: “فکر می‌کردم که سومالی باید اولین کشور باشد، نه پنجمین.”

این تحقیق توسط بنیاد تامسون رویترز جهت آغاز کار سایتی به نام “تراست‌لاو ومن” منتشر شد که هدفش ارائه مشاوره قانونی برای گروه‌های زنان در سراسر جهان است.

نرخ بالای مرگ و میر مادران، دسترسی محدود به پزشک و “فقدان تقریبی کامل حقوق اقتصادی” افغانستان را برای ساکنان زن به چنین کشور خطرناکی تبدیل کرده است. به گفته آنتونلا نوتاری، رئیس “زنان تغییرساز”، گروهی که از خوداشتغالی زنان در جهان حمایت می‌کند: “درگیری مستمر، حملات نیروهای ناتو و مسایل فرهنگی دست در دست هم داده‌اند و افغانستان را به کشوری بسیار خطرناک برای زنان تبدیل کرده‌اند.”

“زنانی که تلاش می‌کنند حرف بزنند یا در جامعه به مشاغلی بپردازند که کلیشه‌های جنسیتی ریشه‌دار بایدها و نبایدها برای زنان را به چالش می‌طلبند یا به عنوان پلیس یا خبرنگار به کار مشغولند، اغلب تهدید شده یا به قتل می‌رسند؛ همچنین زنانی که به عنوان پلیس یا خبرنگار به کار مشغولند.

“خشونت جنسی فزاینده” در منطقه بی‌قانون شرقی کنگو، باعث شده است که این کشور در رده دوم قرار گیرد. در یک تحقیق اخیر آمریکایی، ادعا شده است که سالانه بیش از 400 هزار زن مورد تجاوز قرار می‌گیرند. سازمان ملل کنگو را “پایتخت تجاوز” جهان نامیده است.

بنا به این تحقیق، فعالان حقوق بشر می‌گویند: “گروه‌های نظامی و سربازان به دختران و زنان در هیچ سنی رحم نمی‌کنند، حتا به دختران سه ساله و پیرزنان. آن‌ها توسط باندها مورد تجاوز قرار می‌گیرند و حتا به واژن برخی سرنیزه فرو کرده و یا گلوله شلیک می‌کنند.”

پاکستان بر اساس فرهنگ، سنت‌های قبیله‌ای و مذهبی برای زنان خطرناک است. این نظرسنجی نشان می‌دهد: “این شامل اسیدپاشی، ازدواج کودکان و ازدواج اجباری و مجازات یا عذاب از طریق سنگسار و سایر آزارهای جسمی است.”

دیویا باچپای، مشاور سلامت بارداری در “اتحاد بین‌المللی ایدز”، می‌افزاید: “پاکستان یکی از بالاترین آمارهای قتل عروس، موسوم به قتل‌های ناموسی و ازدواج خردسالان را دارد.” به گفته کمیسیون حقوق بشر پاکستان، سالانه 1000 زن قربانی قتل‌های ناموسی می‌شوند.

هند چهارمین کشور خطرناک است. طبق این تحقیق: “دفتر مرکزی تحقیقات هند تخمین می‌زند که در سال 2009 در حدود 90 درصد تجارت انسان در این کشور انجام گرفته است و در حدود 3 میلیون فاحشه در هند وجود دارد که تقریبا 40 درصد آن‌ها را کودکان تشکیل می دهند.”

ازدواج اجباری و تجارت نیروی کار به خطرات برای زنان افزوده است. طبق گفته بنیاد جمعیت سازمان ملل: “تصور می‌رود 50 میلیون دختر در سده گذشته بر اثر نوزادکشی و جنین‌کشی “نابود” شده‌اند”، زیرا والدین پسران را به دختران ترجیح می‌دهند.”

سومالی، کشوری دچار تجزیه سیاسی، دارای میزان بالای مرگ و میر مادران، تجاوز، ناقص‌سازی جنسی و دسترسی محدود به سواد و بهداشت است.

قاسم می‌افزاید: “خطرناک‌ترین کاری که یک زن در سومالی می‌تواند انجام دهد، آن است که حامله شود. زنی که حامله بشود، شانس زنده ماندنش پنجاه پنجاه است زیرا این کشور فاقد هر گونه خدمات مراقبتی در دوران بارداری است. نه بیمارستانی وجود دارد، نه درمانگاهی و نه هیچ چیز دیگری.”

“علاوه بر آن، روزانه به تعدادی از زنان تجاوز می‌شود؛ هر دختری در سومالی در معرض ناقص‌سازی جنسی قرار دارد. به این‌ها قحطی و خشکسالی را هم اضافه کنید. و جنگ را هم به این موارد بیفزایید؛ یعنی هر روز و هر دقیقه امکان دارد کشته شوید.”

مونیک ویلا، رئیس بنیاد تامسون رویترز، می‌گوید: “خطر پنهان – مانند فقدان آموزش یا امکانات وحشتناک بهداشتی – مرگ‌آورتر از خطرات جسمی مانند تجاوز و قتل هستند که همیشه در سرتیتر اخبار قرار دارند، تازه اگر مهلک‌تر نباشند.

برای مثال شانس زنده ماندن زنان هنگام زایمان در افغانستان 1 به 11 است. در این پنج کشور رأس جدول حقوق بشر زنان به طور سیستماتیک نقض می‌شود.

توانمندسازی زنان با برخورد با ریشه‌های فقر ارتباط مستقیم دارد. در جهان در حال توسعه هنگامی که زنی کار می‌کند، کودکانش از تغذیه و آموزش بهتری برخوردار می‌شوند زیرا زنان پول خود را خرج خانواده می‌کنند.”

اساس این تحقیق بر پاسخ‌ بیش از 200 متخصص، آکادمیسین، کارکنان بخش بهداشت، سیاستمداران، روزنامه‌نگاران و متخصصان توسعه قرار دارد که به خاطر تخصص‌شان در زمینه مسایل جنسیتی برگزیده شده بودند.

کشورها برحسب شش عامل خطر از جمله سلامت، تبعیض فقدان دسترسی به منابع، سنن فرهنگی و مذهبی، خشونت جنسیتی، تجارت انسان و خشونت ناشی از جنگ نیز دسته‌بندی شده‌اند.

از نظر دسته‌بندی‌ خطرات فردی، افغانستان به نظر می‌آید که خطرناک‌ترین کشور برای تبعیض بهداشتی – اقتصادی و خشونت غیر جنسیتی باشد؛ کنگو دچار بلیه تجاوز و خشونت جنسی است؛ و بزرگ‌ترین مشکل هند تجارت انسان است.

الیزابت روش، که برای کمیته نجات بین‌المللی در واشنگتن در زمینه خشونت جنسیتی کار می‌کند، می‌گوید: “باید به تمام این خطرات برای زنان توجه کنید. اگر زنی به علت این که به سلامتش اهمیتی داده نمی‌شود، نتواند به خدمات بهداشتی دسترسی پیدا کند، اوضاع می‌تواند خطرناک باشد.”

سایت “تراست‌لاو ومن” مدتی است که به وجود آمده است و با کمک شرکت‌های حقوقی‌ رسمی، به سازمان‌های ان جی او محلی و نهادهای اجتماعی، خدمات حقوقی مجانی ارائه می‌کنند. این گروه‌ها تحت نظر “ترانسپارنسی اینترنشنال” قرار دارند.

بیش از 450 دفتر حقوقی از جمله از کشور چین در این زمینه همکاری می‌کنند. از جمله گروه‌هایی که اخیرا از این خدمات بهره گرفته‌اند، می‌توان از بنیاد خیریه “سواران بهداشت” نام برد که در روستاهای دورافتاده خدمات پزشکی ارائه می‌کند و قراردادهایش در نیجریه منعقد می‌شوند.

توضیح شهرزادنیوز: برگرفته از سایت گاردین

بارگذاری نوشته های مرتبط بیشتر
بارگذاری بیشتر در تیترخوان زنان