{{تغییر برای برابری/محبوبه حسین زاده}}: اسوشیتد پرس به بهانه تجاوز گروهی به لورا لوگان، خبرنگار آمریکایی، که برای تهیه گزارش از مراسم جشن پیروزی قیام مردم مصر در میدان التحریر به میان آنان رفته بود، به بررسی پدیده آزار و اذیت جنسی زنان مصری پرداخته است.

کارین لاب و مگی هید در این گزارش نوشته اند:« برای یک دقیقه به نظر می رسید که مصر فقط در حال بیرون افکندن محدودیت های سیاسی از کشور نیست. زنان مصری که سابقه رنج طولانی از آزار و اذیت جنسی مردان دارند، گزارش داده اند که میدان التحریر قاهره، مرکز قیام مصر، مکان امنی برای زنان شده بود؛ مکانی که در آن از دستمالی شدن توسط مردان و نگاه های آنان خبری نبود. حالا اما حمله به یک خبرنگار ارشد تلویزیون آمریکایی در شب آخر قیام 18روزه نشان داد که خشونت علیه زنان در مصر همچنان پابرجا است».

سی بی اس گفته است که لورا لوگان، خبرنگار این شبکه، در مراسم جشن خروج پرزیدنت حسنی مبارک از مصر، از سوی گروهی از جمعیت حاضر در میدان التحریر، مورد حمله وحشیانه، تجاوز جنسی و ضرب و شتم قرار گرفته است. لورا لوگان سرانجام توسط یک گروه از زنان مصری و حدود 20سرباز نجات داده شد. وی هم اکنون به ایالات متحده برگشته است.

در طول قیام مصر، تطاهرات کنندگان ضد دولت، برخوردهای بسیار صلح جویانه داشتند جز در مواقعی که تحت حمله پلیس و یا گروه های طرفدار مبارک قرار می گرفتند که تلاش داشتند تا این جمعیت بزرگ را از هم جدا کنند. نیروهای طرفدار دولت اما، دوجین از خارجی ها شامل گزارشگران و عکاسها را مورد آزار و اذیت قرار داده بودند. در شب جشن خروج حسنی مبارک، در برخی از مناطق مردان زنجیره های انسانی تشکیل داده و کمربند حفاظتی برای گروههای زنان و کودکان درست کرده بودند تا آنها را از فشار وارده از سوی جمعیت مصون بدارند. ولی با گزارش های زنان مصر مبنی بر این که در آن شب مورد آزار و اذیت جنسی قرار گرفته اند، معلوم می شود که این حمایت ها کافی نبوده است.

ناولا درویش، فمینیست مصری، می گوید:« همه مردان مصری در طول روزهای شورش و قیام، با احترام بسیار با زنان برخورد می کردند و در این روزها زنان مورد آزار جنسی قرار نگرفتند ولی در شب پیروزی مصر این طور نبود و خود من هم در آن شب مورد آزار و اذیت قرار گرفتم».

زنان مصری می گویند که در طول روزهای شورش و قیام،«مصر جدید»ی را تجربه کردند که در آن خبری از رسوم سفت و سخت اجتماعی-حداقل در بین تظاهرات کنندگان- نبود. زنان جوان در حالی که شلوارهای جین و بلوزهای تنگ پوشیده بودند و در ملاعام سیگار می کشیدند، کنار مردان ریش بلند اسلامگرا ایستاده بودند. زنانی که تا قبل از این هیچوقت در جایی جز خانه خودشان نمی خوابیدند، شبها را در چادرهایی می گذراندند که در مرکز میدان التحریر برپا شده بود. زنان مصری در آن شبها، آنقدر احساس امنیت کامل داشتند که حتی بچه هایشان را هم با خود آورده بودند.

حالا اما مبارزان حقوق زنان در مصر می گویند که نگران این هستند که تجربه شبهای مصر در طول قیام، تنها یک اتفاق بوده است و جامعه مصر دوباره به سرعت به سمت همان آداب و رسوم اجتماعی ناراحت کننده برمی گردد که در آن زنان در معرض خشونت های جنسی قرار داشتند.

مدینه عبید، از بنیاد زنان جدید مصر گفت:« زنان در مصر و در بسیاری از کشورهای عربی همچنان هراس دارند که موارد آزار و اذیت و یا تجاوزهای جنسی را گزارش دهند. آنها می ترسند که گزارش این موارد، لکه ننگی برای خود و خانواده شان بشود».

تنها موارد نادری مشاهده شده که زنان اقدام به گزارش و شکایت در مورد آزار و اذیت جنسی کرده اند. در سال 2008، یک زن، مردی را که به وی جمله کرده بود به دادگاه کشاند. در این پرونده که با اطلاع رسانی عمومی گسترده مواجه شد، این مرد به سه سال زندان محکوم شد. حتی قتل زنانی هم که چون مورد آزار و اذیت جنسی قرار گرفته اند، از سوی خانواده و بستگان کشته می شوند هم مخفی نگه داشته می شود و حتی اگر مرتکبان قتل تحت تعقیب و پیگرد قانونی قرار بگیرند، با حکم سبکی مواجه می شود.

آزار و اذیت جنسی زنان همچنان به صورت گسترده ای در مصر وجود دارد و حتی زنانی که خود را با چادر و لباسهای بلند می پوشانند از این حملات درامان نیستند. نتیجه تحقیقی که در سال 2008 توسط مرکز مصری حقوق زنان انجام شده نشان می دهد که 83درصد زنان مصری و 98درصد زنان خارجی در مصر مورد آزار و اذیت جنسی قرار گرفته اند در جالی که 62 درصد از مردان هم پذیرفتند که زنان را مورد آزار و اذیت قرار داده اند.

مردانی که فکر می کنند زنان باید از فضاهای عمومی دور باشند، با دیدن زنان در خیابان به آنها به چشم بازیچه مناسب می نگرند. از سوی دیگر بیکاری گسترده باعث شده که مردان جوان زیادی که توانایی ازدواج و تشکیل خانواده ندارند، از این شرایط حسته و کلافه شده و برای زنان در فضاهای عمومی ایجاد مزاحمت کنند.

البته تا پیش از این، از سوی پلیس هایی که شاهد این ماجراها بودند نه تنها اقدامی صورت نمی گرفت که گاهی خود پلیس هم در این آزار و اذیت مشارکت می کرد. در سال 2005 زنان فعال سیاسی مصر که مخالف دولت هم بودند تظاهراتی برپا کردند. اما پلیس های لباس شخصی تلاش کردند تا این تظاهرات را با پاره کردن لباسهای زنان و کشیدن موهایشان را سرکوب کنند. هیچ وقت قانونی که مانع آزار و اذیت جنسی شود و برای مرتکبان این جرایم، مجازات هایی در نظر بگیرد برای رای گیری به پارلمان این کشور آورده نشد.

رها حسن، اکتویسیت مصری، گفت که او و دیگر زنان امیدوارند تا روحی که میدان تحریر را امن کرد، تحت کنترل خود درآورند.« ما باور داریم که وقتی مردم به یک چیز بزرگ فکر می کنند، همه برای رسیدن به هدف اصلی دور هم جمع می شویم و اخلاق های خوبمان برمی گردد». رها حسن، گرداننده سایت هرسمپ است. زنان می توانند موارد آزار جنسی را از طریق پیغام و یا توییتر به این سایت بفرستند. موارد ارسال شده در نقشه دیجیتالی شهر قاهره آپلود می شود تا بدین ترتیب فضاهای خاصی که ناامن و خطرناک است و زنان نمی توانند به تنهایی از آن عبور کنند، مشخص شود.

اسما برلاس، کارشناس زنان در جوامع اسلامی در کالج ایتاکا، گفت:« احتمالا تغییرات آرام خواهد بود چون گرایش های سنتی شدیدا عمیق شده اند. وقتی تصاویر اجتماع از زنان شروع به تغییر می کند، شاید همه چیز بهتر شود».

بارگذاری نوشته های مرتبط بیشتر
بارگذاری بیشتر در تیترخوان زنان