متنی که از نسرین ستوده عقب می ماند…

کاوه مظفری

نوشتن برای کنشگرانی که در زندان به سر می برند، کار ساده ای نیست. گاهی اوقات، انگار فقط می خواهیم در دنیای مجازی نشان دهیم که به یاد آنها هستیم، یا اینکه از عذاب وجدان خود کم کنیم. به قدری میان آن چیزی که آنها تجربه می کنند با فضای مجازی و رسانه ای فاصله وجود دارد، که کامل ترین متن ها هم عقیم می مانند. بهترین متن ها هم چیزی نیستند جزء اعلام هویتی مجازی.

در این میان، نوشتن برای نسرین ستوده نیز چنین احساسی را برایم ایجاد می کند. فکر می کنم چه چیزی می توانم بنویسم که بازگو کننده اندکی از آن جسارت و شجاعتی باشد که در نسرین ستوده وجود دارد؟ چه حرفی می توانم بزنم که اندکی نمایانگر زحمات و کوشش های وی در دفاع از حقوق شهروندی باشد؟ چه جملاتی را می توانم ردیف کنم که شرایط سخت انفرادی و اعتصاب غذا را نشان دهد؟

گاهی واژه ها و اصطلاحات جا می مانند از توصیف واقعیت. وقتی، به بیش از بیست روز اعتصاب غذا و بی خبری از وضعیت نسرین ستوده فکر می کنم، دستم کند می شود، مغزم یاری نمی کند که کلمه ای، جمله ای، چیزی بنویسم…

فکر می کنم در این هیاهوی رسانه ها، اصلاً اگر بتوانم چیزی بنویسم، چقدر خوانده می شود؟ چقدر تاثیر دارد؟ حتماً در لابلای این همه خبرهای زرد و داغ، مطالبی از این دست به سرعت گم می شود. اصلاً مگر برای رسانه هایی که به نرخ روز خبر می سازند، اهمیتی دارد که یک نفر به خاطر دفاع از حقوق بشر در زندان مقاومت می کند؟ در زمانه ای که هویت حرف اول را می زند، انگار دیگر مقاومت آدم ها ارزشی ندارد.

اما، شاید لازم باشد، نه به خاطر نسرین ستوده، که به خاطر خودمان بنویسم؛ به خاطر خودمان که در هزارتوی جنجال های رسانه ای ساده ترین ارزش های مقاومت را فراموش کرده ایم، چیزی بنویسم. شاید لازم باشد، به خودمان یادآوری کنم که برای تداوم این مسیر پر پیچ و تاب، نیازمند پاسداشت چنین ارزش هایی هستیم. ارزش هایی که از آموزگارانی همچون نسرین ستوده می توانیم بسیار بیآموزیم:

– {{ایمان و اعتقاد به هدف}}، در روزهایی که فایده گرایی و فرصت طلبی به رویه غالب بدل شده، انتخابی ارزشمند است.

– {{ماندن و ادامه راه}}، در شرایطی که تهدید و فشار هر روز فضای کنش مدنی را تنگ تر می کند، انتخابی ارزشمند است.

– {{صبوری و میانه روی}}، در فضای تنش زایی که آدم ها را به سیاه و سفید تقسیم می کند، انتخابی ارزشمند است.

– {{جسارت و صراحت لهجه}}، در زمانه ای که ترس در پشت الفاظ مبهم و استعاره ای پنهان می شود، انتخابی ارزشمند است.

– {{ادب و احترام}}، در دوره ای که خشونت کلام ترویج می شود، انتخابی ارزشمند است.

– و در نهایت، {{مقاومت}}، آن هم تحت فشار سلول انفرادی و بازجویی و بی خبری از خانواده، انتخابی ارزشمند است.

پاسخ دهید

لطفا نظر خود را وارد کنید
لطفا نام خود را اینجا وارد کنید

کار از روی عشق، عشق به مثابه کار: منشا کار خانگی در نظام سرمایه‌داری

ارغوان فراهانی
کتاب کار از روی عشق، عشق به مثابه کار: منشا کار خانگی در نظام سرمایه‌داری (نوشته گیزلا بک و باربارا دودن، ترجمه ارغوان فراهانی) کتابی است در مورد پیدایش کار خانگی زنان، آن طور که امروز می‌شناسیم، و رابطه تنگاتنگش با نظام سرمایه‌داری.

کردستان؛ میدان مبارزه علیه قتل زنان و قتل‌های ناموسی در سال‌های اخیر

گفتگوی نوشین شادکام با اوین مصطفی‌زاده
در سال‌های اخیر پرداختن به قتل زنان در سطح رسانه‌های کُردی و مبارزه زنان فعال با آن بیشتر شده و منجر گردیده موارد بیشتری...
برای نوامبر نارنجی؛ تلاش برای پایان دادن به خشونت علیه زنان

یک ماه، سی بزنگاه: زن؛ وقف عام در فضای عمومی

مهسا غلامعلی‌زاده
در این مطلب از حضور دشوار زنان در ساحات عمومی می‌گوییم؛ اینکه زنان به محض ورود به فضاهای عمومی نظیر خیابان، محل کار یا شبکه‌های اجتماعی چه اندازه متحمل نگاه‌های جنسیت‌زده و خشونت‌آمیز می‌شوند.

نوشته‌های مرتبط

عدم دسترسی آتنا به تلفن «خودسرانه» است!

گفتگو با پدر آتنا دائمی درباره آخرین وضعیت وی در زندان لاکان رشت
بیدارزنی: آتنا دائمی یکی از زنان زندانی سیاسی است که از سال ۹۳ در زندان به‌سر می‌برد. وی علی‌رغم پایان مدت حبس، به دلیل...

ادامه بی‌خبری از وضعیت بازداشت مصطفی نیلی، آرش کیخسروی و مهدی محمودیان

بیدارزنی: علی رغم گذشت ۲۲ روز از بازداشت، همچنان امکان دسترسی به وکیل معتمد و تماس با خانواده‌ها وجود ندارد. ۲۳ مردادماه، جمعی از وکلا...

همراه با وکلای بازداشتی از حق دادخواهی خود دفاع می‌کنیم

جمعی از فعالان اجتماعی در بیانیه‌ای بازداشت پنج وکیل حقوق بشر و فعال اجتماعی، مصطفی نیلی، آرش کیخسروی، محمدرضا فقیهی، مهدی محمودیان و مریم...

در دفاع از حق دادخواهی​

بیدارزنی: پنج نفر از وکلای حقوق بشر و فعالان اجتماعی -مصطفی نیلی، آرش کیخسروی، محمدرضا فقیهی، مهدی محمودیان و مریم افرافراز- از روز ۲۳ مرداد ۱۴۰۰...